Ord

Ein jungel der ute

Oslo

I

Eg bur i Oslo
ikkje tilfeldig
nærare Ivar Aasen på denne måten
han budde òg i Oslo
ofra seg

sjølvsagt ville han ikkje bu her
han drøymde om fjella
og tenkte han ein dag skulle vende attende

då dei la han i oslojord
tenkte han nok

faen

eg lurer på om han nokon gong
skreiv dårlege dikt
som ikkje rima
og om dei ikkje rima
av di han ville det
eller ikkje

II

det er andre grunnar òg
til at eg er her
i byen, altså
det er dyr her
ein vanlegvis ikkje ser
der eg kjem frå

III

ute i parken
gror byen
ut av seg sjølv
vrenger og vrir
og pressar
gjennom smerte
skal graset

sprette

IV

Oslo er eit trongt rom

V

ute i menneskeskogen
tre utan røter
røter utan feste
her er berre stein
ikkje noko for skjøre
indianarføter
som freistar trakke sin eigen veg
det er så mange som allereie
har trakka
her

lyset frå gatene
stel stjernene

VI

trekkspel
trekk meg opp

joik meg ned

eg har dansekjolen på
den som svingar
når eg ler

VII

vaknar
ser sakte ut vindauget
sushitrynet

VIII

det går ikkje an å gøyme seg
i Oslo

uansett kvar eg går
står du bak gatehjørnet og ler
av mine tafatte forsøk

ser deg nok

IX

eg tenkjer ofte på alle navlestrengane
som vert kutta
no!
her i byen

og om dei faktisk vert kutta
og kvar dei ender opp
borna
når foreldra skal skiljast

X

du er ikkje einsam i Oslo

XI

eg les kva dei andre har skrive
om denne byen eg
må opphalde meg i

og eg kjenner meg ikkje igjen

XII

likar du deg her når det snør og regnar
og snøen vert klissete
og svart
og salt
og bussen kryp framover
i dødsangst

og du kjem garantert for seint
og du vert så sint
og du seier du vil flytte

XIII

elskar du meg?

XIV

det er feil
når folk kallar oss
eit latte-drikkande folk
eg drikk te
kvar gong

XV

eg hugsar ikkje når eg kom
det var ein vår
trur eg
eg veit ikkje når eg dreg

Ein jungel der ute

Oslo

I

Eg bur i Oslo

ikkje tilfeldig

nærare Ivar Aasen på denne måten

han budde òg i Oslo

ofra seg

sjølvsagt ville han ikkje bu her

han drøymde om fjella

og tenkte han ein dag skulle vende attende

då dei la han i oslojord

tenkte han nok

faen

eg lurer på om han nokon gong

skreiv dårlege dikt

som ikkje rima

og om dei ikkje rima

av di han ville det

eller ikkje

II

det er andre grunnar òg

til at eg er her

i byen, altså

det er dyr her

ein vanlegvis ikkje ser

der eg kjem frå

III

ute i parken

gror byen

ut av seg sjølv

vrenger og vrir

og pressar

gjennom smerte

skal graset

sprette

IV

Oslo er eit trongt rom

V

ute i menneskeskogen

tre utan røter

røter utan feste

her er berre stein

ikkje noko for skjøre

indianarføter

som freistar trakke sin eigen veg

det er så mange som allereie

har trakka

her

lyset frå gatene

stel stjernene

VI

trekkspel

trekk meg opp

joik meg ned

eg har dansekjolen på

den som svingar

når eg ler

VII

vaknar

ser sakte ut vindauget

sushitrynet

VIII

det går ikkje an å gøyme seg

i Oslo

uansett kvar eg går

står du bak gatehjørnet og ler

av mine tafatte forsøk

ser deg nok

IX

eg tenkjer ofte på alle navlestrengane

som vert kutta

no!

her i byen

og om dei faktisk vert kutta

og kvar dei ender opp

borna

når foreldra skal skiljast

X

du er ikkje einsam i Oslo

XI

eg les kva dei andre har skrive

om denne byen eg

må opphalde meg i

og eg kjenner meg ikkje igjen

XII

likar du deg her når det snør og regnar

og snøen vert klissete

og svart

og salt

og bussen kryp framover

i dødsangst

og du kjem garantert for seint

og du vert så sint

og du seier du vil flytte

XIII

elskar du meg?

XIV

det er feil

når folk kallar oss

eit latte-drikkande folk

eg drikk te

kvar gong

XV

eg hugsar ikkje når eg kom

det var ein vår

trur eg

eg veit ikkje når eg dreg